Osteochondrose is een ziekte die een van de meest voorkomende ter wereld is. 
De meeste mensen na 35 jaar hebben in een of andere vorm osteochondrose van de cervicale wervelkolom. Onlangs is er een tendens geweest om het aantal mensen dat aan ernstige vormen van de ziekte lijdt te vergroten en de ziekte te verjongen, waardoor de lagere leeftijdsgrens wordt verlaagd.
Dit komt door het feit dat steeds meer mensen over de hele wereld zittend werk verrichten en een zittende levensstijl leiden. Ondertussen is de ziekte behoorlijk gevaarlijk en iedereen zou moeten weten wat het is: osteochondrose, hoe het zich manifesteert en hoe het wordt behandeld, de symptomen ervan kan herkennen en tijdig met de behandeling kan beginnen.
Oorzaken
Osteochondrose is een van de weinige ziekten die alleen kenmerkend zijn voor de mens. Bij andere dieren komt deze ziekte niet voor. De reden hiervoor is zo'n onderscheidend kenmerk van de mens als rechtop lopen. De verticale positie van de wervelkolom leidt ertoe dat de wervels op elkaar drukken en dat het osteochondrale weefsel van de wervelkolom geleidelijk afbreekt en vervormt.
De menselijke wervelkolom begint vanuit het cervicale gebied. Er zijn in totaal zeven wervels in deze sectie - van de eerste tot de zevende. De wervels worden van elkaar gescheiden door tussenwervelschijven. De cervicale wervelkolom is een bijzonder kwetsbaar onderdeel ervan, dat in de eerste plaats verband houdt met de verhoogde mobiliteit van de wervels in dit gebied. In het cervicale gebied wordt de ziekte voornamelijk weerspiegeld in de schijven, die een zwak punt vormen in de structuur van de wervelkolom.
De prevalentie van cervicale osteochondrose wordt ook vergemakkelijkt door factoren zoals de kleine omvang van de wervels en de relatieve zwakte van de nekspieren. Ook wordt de ontwikkeling van cervicale osteochondrose sterk beïnvloed door onvoldoende bloedtoevoer naar kraakbeenweefsel.
De ontwikkeling van de ziekte is dus een complex en langdurig proces en heeft niet één enkele oorzaak. Hoewel er een verband is gelegd tussen het zittende werk van een persoon en de aanwezigheid van cervicale osteochondrose, komt de ziekte toch vaak voor bij getrainde mensen, vooral atleten, vanwege de verhoogde belasting van de cervicale wervelkolom bij het tillen van gewichten.
Bij oudere mensen is de afbraak van wervelstructuren in de regel een onvermijdelijk proces dat verband houdt met de veroudering van het lichaam en de verzwakking van de afweermechanismen. Het meest voorkomende pathologische type cervicale osteochondrose is echter waarbij externe of interne negatieve factoren een belangrijke rol spelen.
Factoren die bijdragen aan de ontwikkeling van osteochondrose in de nek:
- Slechte houding.
- Kromming van de wervelkolom.
- Rugblessures.
- Overgewicht.
- Zwaar fysiek werk.
- Zittend werk.
- Sedentaire levensstijl.
- Overtreding van metabolische processen.
- Frequente onderkoeling.
- Oncomfortabele houding tijdens de slaap.
- Stress, overwerk.
- Erfelijke factoren.
- Infectieziekten.
- Individuele kenmerken van de lichaamsstructuur, bijvoorbeeld een te lange of te korte nek.
Mate van ontwikkeling van cervicale osteochondrose
De ziekte kent vier stadia. Het is niet altijd gemakkelijk om het stadium van de ziekte te bepalen door de symptomen te analyseren, omdat de mate van afbraak van osteochondraal weefsel soms niet overeenkomt met de symptomen die bij de patiënt worden waargenomen.
Eerste graad
Destructieve processen beginnen in het osteochondrale weefsel van de wervels. In de regel zijn de symptomen in dit stadium van cervicale osteochondrose mild. Patiënten merken ze helemaal niet op of associëren ze niet met ziekten van de wervelkolom, maar schrijven ze toe aan stress en overwerk.
Tweede graad
De hoogte van de schijf begint af te nemen en er verschijnen scheuren op het oppervlak. Symptomen van cervicale osteochondrose manifesteren zich in dit stadium in constante pijn, zwakte en gevoelloosheid in bepaalde delen van het gezicht.
Derde graad
Er vormen zich hernia's, cervicale bloedvaten en spieren worden beschadigd. De patiënt ervaart duizeligheid en pijn in de achterkant van het hoofd.
Vierde graad
Er verschijnen osteofyten - gezwellen van botweefsel die de wervels beschermen tegen stress, wat leidt tot beknelde zenuwen. Dit leidt tot bewegingsstijfheid en schade aan aangrenzende gewrichten.
Symptomen
De belangrijkste symptomen van osteochondrose van de cervicale wervelkolom:
- Pijn in de nek en schouders.
- Spierzwakte.
- Verhoogd zweten.
- Gevoelloosheid van handen.
- Verlies van coördinatie.
- Duizeligheid.
- Verslechtering van zicht en gehoor.
- Verhoogde bloeddruk.
- Hoofdpijn.
Deze symptomen, typisch voor osteochondrose van de cervicale wervelkolom, kunnen in alle stadia van de ziekte aanwezig zijn. In de meeste gevallen worden slechts enkele symptomen uit de lijst waargenomen en is de rest mogelijk afwezig. Iemand die voor het eerst dergelijke tekenen van de ziekte tegenkomt, vermoedt niet altijd dat hij cervicale osteochondrose heeft. Daarom kan hij contact opnemen met verschillende artsen - therapeuten, cardiologen, neurologen, chirurgen. En daardoor kan de juiste diagnose met aanzienlijke vertraging worden gesteld.
Syndromen met cervicale osteochondrose
Bij cervicale osteochondrose komen verschillende syndromen voor, dat wil zeggen typische aandoeningen met een complex van karakteristieke symptomen. Ze manifesteren zich afhankelijk van welke zenuwen en slagaders worden aangetast als gevolg van de ziekte:
- wervelslagadersyndroom;
- hartsyndroom;
- hypertensief syndroom;
- radiculair syndroom;
- cervicaal migrainesyndroom.
Het vertebrale slagadersyndroom is een van de meest onaangename en gevaarlijke complicaties van cervicale osteochondrose. Het wordt veroorzaakt door een verminderde bloedstroom door de slagader die langs de wervelkolom loopt en de hersenen van bloed voorziet. Het syndroom manifesteert zich in symptomen zoals systemische of periodieke duizeligheid, verminderd gehoor en gezichtsvermogen. In sommige gevallen kan flauwvallen optreden. Vaak wordt een variant van het syndroom waargenomen, waarbij onder normale omstandigheden de bloedstroom in de slagader normaal is, maar wanneer het hoofd in de ene of de andere richting wordt gedraaid, deze scherp kan dalen.
Het hartsyndroom ontstaat wanneer de wortels van de zenuwen die het middenrif of de borstspier innerveren, samengedrukt worden. Als gevolg hiervan kan de patiënt pijn ervaren die doet denken aan cardialgie, hoewel er geen direct effect op het hart is. Het syndroom kan echter worden gekenmerkt door verschijnselen als tachycardie, hypotensie en aritmie.
Hypertensiesyndroom is ook een van de gevaarlijkste complicaties. In tegenstelling tot het vertebrale slagadersyndroom wordt het veroorzaakt door compressie van aderen in plaats van slagaders, waardoor de bloedstroom uit het hoofd wordt belemmerd. Het syndroom leidt tot een toename van de intracraniale druk, wat zich kan uiten in symptomen zoals misselijkheid, braken en hoofdpijn.
Cervicaal migrainesyndroom heeft qua etiologie weinig gemeen met klassieke migraine. Het manifesteert zich in hevige pijn in de achterkant van het hoofd. De pijn is paroxysmaal, duurt maximaal tien uur en gaat gepaard met braken.
Radiculair syndroom is het meest voorkomende syndroom bij osteochondrose van de cervicale wervelkolom. Veroorzaakt door compressie van individuele zenuwwortels in de halswervels. Het kan zich uiten in pijn in de nek, de achterkant van het hoofd, schouderbladen, schouders, gevoelloosheid en verzwakking van de tonus van bepaalde delen van de armen (tot aan het onvermogen om manipulaties uit te voeren) en de nek.
Heel vaak kunnen meerdere syndromen of individuele symptomen die kenmerkend zijn voor verschillende syndromen tegelijk worden waargenomen.
Zoals u kunt zien, zijn bij osteochondrose van de cervicale wervelkolom de manifestaties van de ziekte veelzijdig en is de patiënt niet altijd in staat de oorzaak van het optreden ervan correct te herkennen. Mocht u soortgelijke klachten tegenkomen, dan is dit een reden om een arts te raadplegen.
Diagnostiek
Om een diagnose te stellen, wordt aanbevolen een therapeut te raadplegen. Hij zal een verwijzing geven naar specialisten - een orthopedist, een vertebroloog, een neuroloog.
Voor de diagnose worden de volgende soorten onderzoeken gebruikt:
- Radiografie.
- Computertomografie.
- Magnetische tomografie.
- Echografie van nekvaten.
Met röntgenfoto's kunt u de verplaatsing van de wervels, de aanwezigheid van gezwellen - osteofyten en zoutafzettingen, en verdichting van de schijven bepalen. Computertomografie omvat het maken van een reeks röntgenfoto's die een driedimensionaal beeld geven van een orgaan, in dit geval de cervicale wervelkolom. Hiermee kunt u de mate van het pathologische proces gedetailleerd beschrijven: de aard van zenuwcompressie, de structuur van osteofyten, de hoogte van de schijven, enz. Magnetische resonantiebeeldvorming, gebaseerd op het fysieke effect van nucleaire magnetische resonantie, geeft een nog gedetailleerder structureel beeld van de wervelkolom. Echografie van de nekvaten helpt bij het identificeren van veranderingen in de bloedstroom in de grote bloedvaten van de nek, veroorzaakt door de ziekte.
Behandeling
Hoe cervicale osteochondrose behandelen en is het überhaupt behandelbaar? Om de ziekte te bestrijden heeft de geneeskunde vele methoden ontwikkeld. Sommige behandelingen kunnen thuis worden toegepast. Maar dit proces duurt lang en volledig herstel is onwaarschijnlijk, vooral op oudere leeftijd. Het is echter mogelijk om destructieve processen in de wervelkolom in elk stadium van de ziekte te vertragen en te stoppen.
In de beginfase van de ziekte zijn de methoden meestal conservatief. Er worden verschillende methoden gebruikt om cervicale osteochondrose te behandelen:
- Geneesmiddelen.
- Therapeutische oefening.
- Fysiotherapie.
- Massage.
- Speciale middelen voor het fixeren van de wervelkolom.
Als de ziekte tot het laatste stadium is gevorderd en er ernstige vernietiging van de osteochondrale structuur van de wervelkolom optreedt, kan chirurgische ingreep worden gebruikt om osteochondrose van de cervicale wervelkolom te behandelen.
Geneesmiddelen
De volgende soorten medicijnen worden gebruikt:
- Chondroprotectors.
- Vitaminen.
- Pijnstillers.
- Ontstekingsremmende medicijnen.
- Krampstillers.
In het geval van een acuut pijnsyndroom geassocieerd met osteochondrose, is de eliminatie ervan de eerste prioriteit. In de regel worden orale medicijnen gebruikt, zoals Analgin of Baralgin, maar als ze in ernstige gevallen niet effectief zijn, wordt novocaïneblokkade gebruikt.
Voor spierspasmen worden krampstillers gebruikt. Tolperisonhydrochloride vertoont de grootste effectiviteit bij osteochondrose, hoewel het gebruik van andere spierverslappers ook mogelijk is. Als ontstekingsremmende middelen en pijnstillers kunt u zalven gebruiken die niet-steroïde geneesmiddelen bevatten - Diclofenac, Ibuprofen, Naproxen, Fenylbutazon of hun analogen.
In de aanwezigheid van syndromen die verband houden met een verminderde bloedcirculatie en bloedtoevoer naar de hersenen - hypertensief en wervelslagadersyndroom, worden medicijnen gebruikt die de ongewenste effecten van deze syndromen verlichten - bloeddrukverlagende middelen en noötropische medicijnen.
Therapeutische oefening
Fysiotherapie is de eenvoudigste en meest toegankelijke vorm van behandeling voor cervicale osteochondrose en tegelijkertijd behoorlijk effectief. Fysiotherapie kan ook aan huis gedaan worden. Bij osteochondrose speelt de intensiteit van de inspanning geen doorslaggevende rol; alleen regelmaat is nodig. In de eerste plaats is lichamelijke opvoeding bedoeld om de nekspieren te versterken, die de onvoldoende functionaliteit van de wervelkolom compenseren en deze helpen verzwakte wervels te ondersteunen.
Dagelijkse oefeningen worden aanbevolen om de nekspieren te versterken. Ze kunnen heel eenvoudig zijn, bestaande uit het draaien en kantelen van het hoofd in verschillende richtingen, of complexer, inclusief hulp aan de nekspieren vanuit de handen. Ze kunnen zowel thuis als op het werk worden uitgevoerd. Als het werk bijvoorbeeld zittend is, is het handig om dergelijke oefeningen te doen na een uur aan een bureau of monitor te hebben gezeten. Ze kunnen echter alleen worden uitgevoerd buiten de periode van verergering van de ziekte en bij afwezigheid van pijn. Anders kunnen ze de toestand alleen maar verergeren.
Het versterken van de spieren van de schoudergordel is niet minder effectief, bijvoorbeeld door regelmatig te oefenen met lichte halters. Het tillen van zware voorwerpen (gewichten, halters) is echter gecontra-indiceerd. Regelmatig zwemmen, dat de wervelkolom verlicht, is ook nuttig.
Fysiotherapie
Fysiotherapie is een behandelmethode waarbij gebruik wordt gemaakt van bepaalde fysieke velden en straling om het lichaam te beïnvloeden. Een positieve eigenschap van fysiotherapie is dat het een minimaal aantal contra-indicaties kent.
De volgende fysiotherapeutische methoden worden gebruikt om osteochondrose te behandelen:
- Ultrasone blootstelling.
- Laser therapie.
- Impact van magnetisch veld.
- Blootstelling aan elektrische stroom (elektroforese).
Het magnetische veld heeft een positief effect op beschadigde weefsels van het lichaam en heeft een ontstekingsremmende en pijnstillende werking. Echografie verbetert de metabolische processen in weefsels en verlicht zwelling. Hetzelfde kan gezegd worden over lasertherapie. Elektroforese wordt meestal gebruikt in combinatie met medicijnen, omdat het gebruik van elektrische stroom de opname ervan door het lichaam versnelt.
Masseren
Massage vermindert de verhoogde spiertonus, wat spasmen veroorzaakt, en vermindert de lymfestroom, wat zwelling veroorzaakt. De procedure helpt de bloedcirculatie in het getroffen gebied te verbeteren, waardoor het proces van vernietiging van tussenwervelschijven wordt gestopt.
Andere behandelingen
Om de belasting van de cervicale wervelkolom te verminderen, wordt een speciaal apparaat gebruikt: een Shants-kraag, die de nek in een constante normale positie fixeert. Het wordt aanbevolen om het te dragen tijdens verergering van pijn of tijdens langdurig zittend werk.
Om exacerbaties te voorkomen, moet u ook een slaapplaats organiseren. Het kussen mag geen kromming van de nek veroorzaken en de matras moet stevig en vlak zijn. In sommige gevallen kunnen speciale slaapmiddelen – een orthopedisch matras en kussen – helpen.